التوبة ٣٤: تفاوت میان نسخهها
از الکتاب
افزودن سال نزول
(Edited by QRobot) |
(افزودن سال نزول) |
||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
|-|معزی=ای آنان که ایمان آوردید همانا بسی از کشیشان و دیرنشینان میخورند اموال مردم را به ناروا و بازمیدارند از راه خدا و آنان که میاندوزند زر و سیم را و نمیدهندش در راه خدا نویدشان ده به عذابی دردناک | |-|معزی=ای آنان که ایمان آوردید همانا بسی از کشیشان و دیرنشینان میخورند اموال مردم را به ناروا و بازمیدارند از راه خدا و آنان که میاندوزند زر و سیم را و نمیدهندش در راه خدا نویدشان ده به عذابی دردناک | ||
|-|</tabber><br /> | |-|</tabber><br /> | ||
{{آيه | سوره = سوره التوبة | نزول = | {{آيه | سوره = سوره التوبة | نزول = [[نازل شده در سال::20|٨ هجرت]] | نام = [[شماره آیه در سوره::34|٣٤]] | قبلی = التوبة ٣٣ | بعدی = التوبة ٣٥ | کلمه = [[تعداد کلمات::34|٣٤]] | حرف = }} | ||
===معنی کلمات و عبارات=== | ===معنی کلمات و عبارات=== | ||
«بِالْبَاطِلِ»: به ناحق. بیهوده. مثلاً از راه گناه بخشی و بهشتفروشی و تحریم حلال و تحلیل حرام. «یَکْنِزُونَ»: اندوخته میکنند. گنجینه میسازند. مراد از کنز، ثروتاندوزیِ بیجائی است که حقوق شرعی از آن پرداخت نگردد. «الذَّهَبَ»: طلا. زر. «الْفِضَّة»: نقره. سیم. «الذَّهَبَ وَ الْفِضَّة»: مراد اموال است. «لا یُنفِقُونَها»: استعمال ضمیر مفرد (ها) به جای ضمیر مثنّی (هُما) جائز است هنگامی که بیان یکی از دو چیز به منزله بیان هردوی آنها باشد (نگا: بقره / ، جمعه / ). یا این که ضمیر (ها) متوجّه معنی است که کُنوز یا اموال است. «بَشِّرْ»: مژده بده. مراد ریشخند و تهکّم است. | «بِالْبَاطِلِ»: به ناحق. بیهوده. مثلاً از راه گناه بخشی و بهشتفروشی و تحریم حلال و تحلیل حرام. «یَکْنِزُونَ»: اندوخته میکنند. گنجینه میسازند. مراد از کنز، ثروتاندوزیِ بیجائی است که حقوق شرعی از آن پرداخت نگردد. «الذَّهَبَ»: طلا. زر. «الْفِضَّة»: نقره. سیم. «الذَّهَبَ وَ الْفِضَّة»: مراد اموال است. «لا یُنفِقُونَها»: استعمال ضمیر مفرد (ها) به جای ضمیر مثنّی (هُما) جائز است هنگامی که بیان یکی از دو چیز به منزله بیان هردوی آنها باشد (نگا: بقره / ، جمعه / ). یا این که ضمیر (ها) متوجّه معنی است که کُنوز یا اموال است. «بَشِّرْ»: مژده بده. مراد ریشخند و تهکّم است. | ||
