روایت:الکافی جلد ۲ ش ۲۲۸

آدرس: الكافي، جلد ۲، كتاب الإيمان و الكفر

عده من اصحابنا عن احمد بن محمد بن خالد عن علي بن اسباط عن محمد بن اسحاق بن الحسين عن عمرو عن حسن بن ابان عن ابي بصير قال :

سَأَلْتُ‏ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع‏ عَنْ حَدِّ اَلْعِبَادَةِ اَلَّتِي إِذَا فَعَلَهَا فَاعِلُهَا كَانَ مُؤَدِّياً فَقَالَ حُسْنُ اَلنِّيَّةِ بِالطَّاعَةِ

ترجمه

کمره ای, اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۴, ۲۵۹

از ابى بصير، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از حدّ عبادتى كه چون انجام كند، حق آن را ادا كرده باشد؟ فرمود: حسن نيّت به طاعت است (خوش خدمتى نسبت به امام).

مصطفوى‏, اصول کافی ترجمه مصطفوی جلد ۳, ۱۲۵

ابو بصير گويد: از امام صادق عليه السّلام پرسيدم در باره اندازه عبادتى كه چون كسى انجام دهد، وظيفه خود را انجام داده باشد؟ فرمود: حسن نيت بطاعت است (چنانچه در حديث ۱۶۶۳ بيان شد).

محمدعلى اردكانى, تحفة الأولياء( ترجمه أصول كافى) - جلد ۳, ۲۳۳

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‏اند، از احمد بن محمد بن خالد، از على بن اسباط، از محمد بن اسحاق بن حسين بن عمرو، از حسن بن ابان، از ابوبصير كه گفت: سؤال كردم از امام جعفر صادق عليه السلام از حد و اندازه عبادتى كه هرگاه فاعل آن، آن را به فعل آورد، آن‏چه بايد به جا آورده است. فرمود كه: «حسن‏نيّت در طاعت».