الشورى ١١: تفاوت میان نسخهها
از الکتاب
افزودن سال نزول
(Edited by QRobot) |
(افزودن سال نزول) |
||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
|-|معزی=پدیدآورنده آسمانها و زمین قرار داد برای شما از خود شما همسرانی و از دامها جفتهائی میآفریند شما را در آن نیست همانندش چیزی و او است شنوای بینا | |-|معزی=پدیدآورنده آسمانها و زمین قرار داد برای شما از خود شما همسرانی و از دامها جفتهائی میآفریند شما را در آن نیست همانندش چیزی و او است شنوای بینا | ||
|-|</tabber><br /> | |-|</tabber><br /> | ||
{{آيه | سوره = سوره الشورى | نزول = | {{آيه | سوره = سوره الشورى | نزول = [[نازل شده در سال::12|١٢ بعثت]] | نام = [[شماره آیه در سوره::11|١١]] | قبلی = الشورى ١٠ | بعدی = الشورى ١٢ | کلمه = [[تعداد کلمات::22|٢٢]] | حرف = }} | ||
===معنی کلمات و عبارات=== | ===معنی کلمات و عبارات=== | ||
«مِنْ أَنفُسِکُمْ»: از جنس و نوع خودتان (نگا: نحل / ، روم / ). «مِنَ الأنْعَامِ أزْوَاجاً»: از جنس و نوع چهارپایان مادههائی را آفریده است. «یَذْرَؤُکُمْ»: شما را به وفور میآفریند. از ماده (ذَرْء) به معنی آفریدن و پراکندن (نگا: انعام / نحل / ، مؤمنون / ، اعراف / . در اینجا مراد تولید نسل و تکثیر مثل و تداوم وجود است. ضمیر (کم) خطاب به انسان است و از راه تغلیب شامل چهارپایان هم میباشد. «فیهِ»: با آن. یعنی به وسیله این کار که تدبیر یا خلق جفتها است. واژه (فیهِ) به معنی (بِهِ) است (نگا: معانی القرآن) و استعمال آن بدین شکل اشاره دارد به این که چنین تدبیری و یا آفرینشی انگار منبع افزایش و معدن پخش است (نگا: قاسمی). «لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ»: این قسمت از آیه، بیانگر این واقعیّت است که خدا در ذات و صفات جدای از مخلوقات است. مثلاً او محیط بر هر چیز است (نگا: نساء / فصّلت / ) و انسانها غیرمحیط. مفاهیم آسان و سخت، دور و نزدیک، و گذشته و حال و آینده، اوّل و آخر، ظاهر و باطن، و ... نسبت به خدا معنی ندارد (نگا: بقره / ، آلعمران / ، حدید / ولی در مورد غیر خدا ثابت است. | «مِنْ أَنفُسِکُمْ»: از جنس و نوع خودتان (نگا: نحل / ، روم / ). «مِنَ الأنْعَامِ أزْوَاجاً»: از جنس و نوع چهارپایان مادههائی را آفریده است. «یَذْرَؤُکُمْ»: شما را به وفور میآفریند. از ماده (ذَرْء) به معنی آفریدن و پراکندن (نگا: انعام / نحل / ، مؤمنون / ، اعراف / . در اینجا مراد تولید نسل و تکثیر مثل و تداوم وجود است. ضمیر (کم) خطاب به انسان است و از راه تغلیب شامل چهارپایان هم میباشد. «فیهِ»: با آن. یعنی به وسیله این کار که تدبیر یا خلق جفتها است. واژه (فیهِ) به معنی (بِهِ) است (نگا: معانی القرآن) و استعمال آن بدین شکل اشاره دارد به این که چنین تدبیری و یا آفرینشی انگار منبع افزایش و معدن پخش است (نگا: قاسمی). «لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ»: این قسمت از آیه، بیانگر این واقعیّت است که خدا در ذات و صفات جدای از مخلوقات است. مثلاً او محیط بر هر چیز است (نگا: نساء / فصّلت / ) و انسانها غیرمحیط. مفاهیم آسان و سخت، دور و نزدیک، و گذشته و حال و آینده، اوّل و آخر، ظاهر و باطن، و ... نسبت به خدا معنی ندارد (نگا: بقره / ، آلعمران / ، حدید / ولی در مورد غیر خدا ثابت است. | ||
