تفسیر:المیزان جلد۱۲ بخش۲۳: تفاوت میان نسخه‌ها

<span id='link203'><span>

==بيان مفاد كلى سوره نحل و مكى و مدنى بودن آيات آن ==

اگر به دقت در اين سوره نظر كنيم ظن قوى پيدا مى شود كه صدر اين سوره از آياتى است كه در روزهاى آخر توقف رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) در مكه در نزديكى هاى مهاجرتش به مدينه نازل شده است ، و اين آيات ، چهل آيه اول آنست ، كه خداى سبحان در قسمتى از آن انواع نعمتهاى آسمانى و زمينى را كه مايه حيات انسانى است و انسان در معاشش از آن بهره مند مى شود خاطر نشان فرموده و از راه نظام متقن و تدبير يك نواختى كه در آنها است بر وحدانيت خود در ربوبيت استدلال فرموده است.

و نيز با اين بيان معلوم شد كه تعبير در جمله «سبحانه و تعالى عما يشركون» از باب التفات از خطاب به غيبت است (چون قبلا مى فرمود عجله مكنيد، اما حالا مى فرمايد منزه است از آنچه در باره اش شرك مى ورزند) و اين التفات اشاره است به اينكه مرتكبين شرك آنقدر ساقطند كه سزاوار نيست مورد خطاب قرار گيرند، و استعجالشان نسبت به آمدن عذاب هم ناشى از شرك ايشان و از باب سخريه و استهزاء به دعوت انبياء است.

<span id='link205'><span>

==رد نظريه ديگر مفسرين درباره مفاد آيه شريفه ==

از آنچه گذشت پنبه اين حرف كه بعضى از مفسرين زده و گفته اند: «خطاب در آيه، به مؤمنين و يا به مؤمنين و مشركين هر دو است»، زده مى شود، و معلوم مى شود كه اين حرف با سياق آيه سازگارى ندارد.