الأحزاب ٤٥

از الکتاب
پرش به: ناوبری، جستجو


ترجمه

ای پیامبر! ما تو را گواه فرستادیم و بشارت‌دهنده و انذارکننده!

|اى پيامبر! ما تو را شاهد و مژده رسان و بيم دهنده فرستاده‌ايم

اى پيامبر، ما تو را [به سِمَت‌] گواه و بشارتگر و هشداردهنده فرستاديم،

ای پیامبر (گرامی) ما تو را به رسالت فرستادیم تا (بر نیک و بد خلق) گواه باشی و (خوبان را به رحمت الهی) مژده دهی و (بدان را از عذاب خدا) بترسانی.

ای پیامبر! به راستی ما تو را شاهد [بر امت] و مژده رسان و بیم دهنده فرستادیم.

اى پيامبر، ما تو را فرستاديم تا شاهد و مژده‌دهنده و بيم‌دهنده باشى.

ای پیامبر ما تو را گواه و مژده‌رسان و هشداردهنده فرستاده‌ایم‌

اى پيامبر، ما تو را گواه و مژده‌دهنده و بيم‌كننده فرستاديم،

ای پیغمبر! ما تو را به عنوان گواه و مژده‌رسان و بیم‌دهنده فرستادیم.

ای پیامبر برجسته! ما همواره تو را (به عنوان) گواه و بشارتگر و هشداردهنده‌ای فرستادیم؛

ای پیمبر همانا فرستادیمت گواهی و مژده‌رسانی و بیم‌دهنده‌ای‌


الأحزاب ٤٤ آیه ٤٥ الأحزاب ٤٦
سوره : سوره الأحزاب
نزول : ٥ بعثت
اطلاعات آماری
تعداد کلمات : ١٠
تعداد حروف :

معنی کلمات و عبارات

«شَاهِداً»: گواهی دهنده به حق. یعنی وجود مبارک پیغمبر، با اوصاف و اخلاق زیبایش، و ارائه برنامه‌های سازنده مکتوب در قرآن و منظور در افعال و اقوالش، گواه بر حقّانیّت مکتب آسمانی اسلام است. گواه بر احوال و اعمال امت اسلامی است، همان گونه که هر پیغمبری شاهد و گواه بر امت خویش است، و جملگی پیغمبران چنین گواهی و شهادتی را در روز قیامت اداء خواهند فرمود (نگا: نساء / ). «مُبَشِّراً»: مژده دهنده مؤمنان به بهشت و سعادت سرمدی. «نَذِیراً»: بیم دهنده کافران به دوزخ و عذاب ابدی.

آیات مرتبط (تعداد ریشه‌های مشترک)

تفسیر

تفسیر نور (محسن قرائتی)


يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً «45»

اى پيامبر! همانا ما تو را گواه (بر مردم) و بشارت دهنده و بيم‌دهنده فرستاديم.

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)



يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً (45)

بعد از آن بر سبيل توقير و تعظيم، خطاب به رسول فرمايد و به غرض امتنان بر بندگان به ارسال آن حضرت بر ايشان، به اجلال قدر و علوّ امر او پرداخته حضرتش را به پنج صفت توصيف فرمايد:

يا أَيُّهَا النَّبِيُ‌: اى پيغمبر بلند مرتبه يا خبر دهنده، إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً:

بدرستى كه ما فرستاديم تو را بر بندگان در حالتى كه گواهى بر تصديق و تكذيب امت و بر هدايت و ضلالت و طاعت و معصيت ايشان.

وصف دوم: وَ مُبَشِّراً: و در حالتى كه مژده دهنده به رحمت ما بر اهل تصديق:

وصف سوم: وَ نَذِيراً: و ترساننده از نزول عقوبت بر اهل تكذيب.


تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)


يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً (41) وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً (42) هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ كانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيماً (43) تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلامٌ وَ أَعَدَّ لَهُمْ أَجْراً كَرِيماً (44) يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً (45)

وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِيراً (46) وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ بِأَنَّ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ فَضْلاً كَبِيراً (47) وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ وَ الْمُنافِقِينَ وَ دَعْ أَذاهُمْ وَ تَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ وَكِيلاً (48)

ترجمه‌

اى كسانيكه ايمان آورديد ياد كنيد خدا را ياد كردنى بسيار

و تسبيح كنيد او را در بامداد و شبانگاه‌

او است آنكه درود ميفرستد بر شما و فرشتگان او تا بيرون آورد شما را از تاريكى‌ها بروشنى و ميباشد بگروندگان مهربان‌

تهنيت ايشان روزى كه ملاقات ميكنند او را سلام است و آماده كرده براى آنان پاداشى بزرگ‌

اى پيغمبر همانا ما فرستاديم تو را گواه و بشارت دهنده و بيم دهنده‌

و خواننده بسوى خدا باجازه‌اش و چراغى روشنى بخش‌

و مژده ده مؤمنان را بآنكه براى ايشانست از خدا بخششى بزرگ‌

و اطاعت مكن كافران و منافقانرا و واگذار آزارشان را و واگذار كارت را بخدا و كافى است خدا كه كار گذار باشد.

تفسير

ذكر كثير ظاهرا معناى عرفى دارد كه بر حسب احوال و از منه و اشخاص متفاوت ميشود و شامل است انواع ذكر را از قبيل قلبى و لسانى و اقسام آنرا از قبيل تقديس و تحميد و تهليل و تمجيد و تسبيح در اوّل روز و آخرش كه افضل از ساير اوقات است براى آنكه مشهود است و ذكر و شكر خدا در بدو ورود در كار و ختم آن مناسب است و ملائكه روز و شب در اوّل آندو حاضرند و از ائمه اطهار ذكر كثير بتسبيحات اربعه سى مرتبه و تسبيح حضرت زهرا و مقدار نامحدود از ذكر تفسير شده و مراد از تسبيح تنزيه ذات احديّت است از آنچه لايق او نيست لذا بعضى آنرا


جلد 4 صفحه 329

بنماز صبح و شام تفسير نموده‌اند كه مشتمل بر تسبيح و تنزيه و تقديس است و اخبار و اقوال در باب ذكر كثير بسيار است و خداوند آنذات اقدسى است كه رحمت ميفرستد بتوسط ملائكه و كاركنان دستگاه خود بر شما پى در پى تا تكميل نمايد استعداد شما را براى معارف و بيرون آورد شما را از ظلمات جهل و نادانى و حيرت و سر گردانى و وارد نمايد در فضاى روشن علم و دانش و تحقّق بحقائق روحانى و او باهل ايمان مهربان بوده و هست و اگر قصور يا تقصيرى در اين سير از ظلمات بعالم نور براى آنها روى دهد خودش كمك ميكند بهدايت و مغفرت و ملائكه‌اش باستغفار و طلب رحمت براى آنها در كافى از امام صادق عليه السّلام نقل نموده كه كسيكه صلوات بفرستد بر محمد و آل محمد ده مرتبه صلوات ميفرستند خدا و ملائكه بر او صد مرتبه و كسيكه صلوات بفرستد بر محمد و آل محمد صد مرتبه صلوات ميفرستند خدا و ملائكه بر او هزار مرتبه آيا نميشنوى قول خداوند را هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَ مَلائِكَتُهُ‌ تا آخر آيه و در مجمع از پيغمبر (ص) نقل نموده كه فرمود رحمت فرستادند ملائكه بر من و على هفت سال چون نبود در آنوقت كسيكه مشمول رحمت شود غير از من و او و بعضى درود و رحمت الهى را به بيان معارف و احكام و صلوات ملائكه را باستغفار و خروج از ظلمات بنور را بخروج از كفر و معاصى و دخول در ايمان و طاعت تفسير فرموده‌اند و رحمت خدا بر مؤمنين را باستعمال ملائكه را در تهيّه صلاح آنها دانسته‌اند در هر حال تحيّت و تعارف اهل ايمان با يكديگر روز كه ملاقات نمايند ثواب خدا را كه بهشت جاويد است سلام است كه دلالت بر سلامتى و آسايش دائمى دارد يا تهنيت و مباركباد و خير مقدم ايشان از طرف خدا بتوسط ملائكه آنست و آماده نموده خدا براى آنها اجر و پاداش خوب پسنديده‌ئى كه فوق آن تصوّر نمى‌شود از حور و قصور و انهار و اشجار و اثمار كه در بهشت برين است و بزرگترين الطاف الهى بر بندگان آنستكه پيغمبر خاتم را فرستاده تا شاهد و ناظر بر عقائد و اعمال آنها باشد و صحيح و فاسد و بد و خوب را بآنها بشناساند و گواهى دهد بر آنان در محضر عدل الهى و بشارت دهد ايشانرا بثواب آخرت و بترساند از عذاب آن و دعوت فرمايد آنانرا بتوحيد و عدل و نبوّت و امامت و ساير معارف حقه بدستور الهى و چراغ نور افكنى باشد براى آنها كه تمام حقائق را بر


جلد 4 صفحه 330

ايشان روشن كند و تمام شكوك و شبهات را از آنها دفع فرمايد و راه هدايت و نجات و نيل بدرجات عاليات را بايشان ارائه دهد و فضل و مزيّت اهل ايمان بخود و ذرّيه طاهره‌اش را بر تمام امم در اجر بر اعمال آنان نزد خدا بآنها اعلام فرمايد و بايشان به اين معنى بشارت دهد يا بتفضّل الهى بر آنها زائد از ميزان استحقاقشان در اجر اعمال يا بفضيلت زائده ايشان بر امم از جانب خدا در هر جهت و از هر باب يا بتفضّلات بينهايت الهى كه بخودى خود بزرگ است در باره ايشان و بدلخواه و توقّعات اهل كفر و نفاق عمل نفرمايد چنانچه در اوّل سوره گذشت و اعتنا نكند بآزار و اذيّت لسانى و عملى آنها يا آزار و اذيّت نكند آنانرا و بقتل نرساندشان و توكّل كند بخدا در دفع شرّ آنها چون همه در قبضه تصرّف اويند و كافى است خدا كه كار گذار متوكّلين بخود باشد در تمام امور و احوال و لذا بعضى گفته‌اند اين آيه منسوخ است بآيه قتال و قمّى ره فرموده پنج سال قبل از هجرت از مكّه نازل شده و اين دليل بر خلاف تأليف است و اللّه اعلم.

اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)


يا أَيُّهَا النَّبِي‌ُّ إِنّا أَرسَلناك‌َ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً (45) وَ داعِياً إِلَي‌ اللّه‌ِ بِإِذنِه‌ِ وَ سِراجاً مُنِيراً (46)

اي‌ نبي‌ محترم‌ ‌ما تو ‌را‌ فرستاديم‌ ‌که‌ شاهد باشي‌ و بشارت‌ دهنده‌ و انذار كننده‌ و دعوت‌ كننده‌ بسوي‌ ‌خدا‌ و چراغ‌ نور دهنده‌.

خداوند علت‌ و سبب‌ ارسال‌ حضرت‌ رسالت‌ ‌را‌ ‌در‌ ‌اينکه‌ چند ‌آيه‌ بيان‌ ميفرمايد:

اول‌: يا أَيُّهَا النَّبِي‌ُّ إِنّا أَرسَلناك‌َ شاهِداً ‌که‌ شهادت‌ دهي‌ ‌بر‌ اعمال‌ و افعال‌ خوب‌ و بد‌-‌ امت‌ چنانچه‌ ‌در‌ ‌آيه‌ شريفه‌ ميفرمايد فَكَيف‌َ إِذا جِئنا مِن‌ كُل‌ِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئنا بِك‌َ عَلي‌ هؤُلاءِ شَهِيداً (نساء ‌آيه‌ 41). مسئله‌: ‌در‌ باب‌ شهادت‌ ميگويند شهادت‌ علمي‌ كافي‌ نيست‌ بلكه‌ بايد حسي‌ ‌باشد‌ مثلا ‌در‌ شهادت‌ بزنا گفتند رؤيت‌ كند

«كالميل‌ ‌في‌ المكحله‌»

‌در‌ شهادت‌ ‌به‌ هلال‌ رؤيت‌ لازم‌ ‌است‌ بلكه‌ ‌از‌ حضرت‌ رسالت‌ ‌است‌ ‌که‌ اشاره‌ بخورشيد نمود و فرمود «‌علي‌ مثل‌ ‌هذا‌ تشهد» و ‌اينکه‌ ‌آيه‌ و ‌آيه‌ مذكوره‌ بدلالت‌ التزاميه‌ دلالت‌ دارد ‌بر‌ اينكه‌ پيغمبر (ص‌) حيا و ميتا ‌بر‌ جميع‌ افعال‌ امت‌ ‌الي‌ يوم القيامة حاضر و ناظر ‌است‌ بلكه‌ ‌در‌ مفهوم‌ شهادت‌ حضور دلالت‌ دارد ‌که‌ شاهد مقابل‌ غائب‌ ‌است‌ و همين‌ مرتبه‌ ‌از‌ حضور ‌در‌ ائمه‌ اطهار هست‌ و اخبار بسياري‌ داريم‌ ‌که‌ ‌از‌ ‌ما ‌في‌ الضمير مردم‌ خبر ميدادند و ‌در‌ زيارت‌ جامعه‌ دارد

«و شهداء يوم القيامه‌»

جلد 14 - صفحه 513

‌حتي‌ رأس‌ مطهر ابي‌ ‌عبد‌ اللّه‌ ‌به‌ ‌إبن‌ وكيده‌ ‌از‌ قلبش‌ خبر داد

«اما علمت‌ انا معاشر الأئمة احياء عند ربنا نرزق‌»

و چه‌ بسيار زشت‌ ‌است‌ ‌که‌ ‌ما ‌در‌ حضور پيغمبر و ائمه‌ و حضرت‌ بقية اللّه‌ ‌اينکه‌ اعمال‌ سيئه‌ و افعال‌ قبيحه‌ ‌را‌ مرتكب‌ شويم‌ و شهداء روز قيامة بسيار هستند ملائكه كتبه‌، اعضاء و جوارح‌ زمين‌، قرآن‌ و ‌غير‌ اينها.

دويم‌: وَ مُبَشِّراً بشارت‌ اهل‌ ايمان‌ و تقوي‌ و اعمال‌ صالحه‌ ‌به‌ بهشت‌ و سعادت‌ و رضاء الهي‌ و فيوضات‌ و مثوبات‌ و حشر ‌با‌ انبياء و ساير نعم‌ الهي‌.

سيم‌: وَ نَذِيراً انذار كفار و مشركين‌ و فساق‌ و فجار و ظلمه‌ ‌از‌ آتش‌ و جهنم‌ و عقوبات‌ و غضب‌ الهي‌.

چهارم‌: وَ داعِياً إِلَي‌ اللّه‌ِ بِإِذنِه‌ِ دعوت‌ ‌الي‌ اللّه‌ دعوت‌ ‌به‌ معرفت‌ اللّه‌ و توحيده‌ و صفاته‌ و افعاله‌ و دينه‌ و كتابه‌ و احكامه‌ و فرامينه‌ و رخصه‌ و عزائمه‌ و عدله‌ و انبيائه‌ و رسله‌ و حججه‌ و نحو اينها.

پنجم‌: وَ سِراجاً مُنِيراً ‌از‌ ‌براي‌ نور اطلاقاتي‌ ‌است‌ يكي‌ ‌از‌ اسماء الحسناي‌ الهي‌ نور ‌است‌ «‌ يا ‌ نور و ‌ يا ‌ قدوس‌ رب‌ الملائكة و الروح‌» اللّه‌ُ نُورُ السَّماوات‌ِ وَ الأَرض‌ِ‌-‌ الايه‌ (نور ‌آيه‌ 35) زيرا تمام‌ ماهيات‌ ممكنه‌ ظهورش‌ بواسطه‌ وجود ‌او‌ ‌است‌ و ‌تا‌ وجود پيدا نكرده‌ ‌در‌ ظلمت‌ عدم‌ ‌است‌ و نفس‌ وجود ظاهر بالذات‌ ‌است‌.

هستي‌ تو هستي‌ پيوند نه‌

برگزیده تفسیر نمونه


]

(آیه 45)- تو چراغ فروزانی! در اینجا روی سخن به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله است ولی نتیجه آن برای مؤمنان و به این ترتیب آیات گذشته را که پیرامون بخشی از

ج3، ص619

وظایف مؤمنان بحث می‌کرد تکمیل می‌کند.

در این آیه و آیه بعد پنج توصیف برای پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آمده، و در دو آیه بعد از آن بیان پنج وظیفه است که همه به یکدیگر مربوط و مکمل یکدیگر می‌باشند.

نخست می‌فرماید: «ای پیامبر! ما تو را به عنوان شاهد و گواه فرستادیم» (یا أَیُّهَا النَّبِیُّ إِنَّا أَرْسَلْناکَ شاهِداً).

او از یکسو گواه اعمال امت است، چرا که اعمال آنها را می‌بیند و از سوی دیگر شاهد و گواه بر انبیای پیشین است که آنها خود گواه امت خویش بودند و از سوی سوم وجود تو با اوصاف و اخلاقت، با برنامه‌های سازنده‌ات، با سوابق درخشانت و با عملکرد شاهد و گواه بر حقانیت مکتبت، و شاهد و گواه بر عظمت و قدرت پروردگار است.

سپس به توصیف دوم و سوم پرداخته، می‌فرماید: «ما تو را بشارت دهنده و انذار کننده» قرار دادیم (وَ مُبَشِّراً وَ نَذِیراً).

بشارت دهنده نیکوکاران به پاداش بی‌پایان پروردگار، به سلامت و سعادت جاودان، به پیروزی و موفقیت پر افتخار.

و انذار کننده کافران و منافقان از عذاب دردناک الهی، از خسارت تمام سرمایه‌های وجودی، و از سقوط در دامان بدبختی در دنیا و آخرت.

نکات آیه

۱ - حضرت محمد(ص)، فرستاده اى از سوى خداوند براى مردم است. (یأیّها النبىّ إنّا أرسلنک)

۲ - پیامبر(ص)، شاهد و گواهى از سوى خداوند بر اعمال مردم است. (أرسلنک شهدًا) متعلق «شاهداً» در آیه، ذکر نشده است و لکن به قرینه «مبشّر» و «نذیر» و نیز آیات دیگرى مانند «لتکونوا شهداء على الناس» [۲/۱۴۳] متعلق آن، مردم اند و چون اعمال آنان مورد بازخواست قرار خواهند گرفت، مراد از گواهى بر مردم هم مى تواند گواهى بر اعمال آنان باشد.

۳ - نقش و مسؤولیت پیامبر(ص) بشارت دادن و هشدار دادن به مردم است. (أرسلنک ... مبشّرًا و نذیرًا)

۴ - به وجود آوردن خوف و رجا، در دل مردمان، از جمله مسؤولیت هاى پیامبراکرم(ص) بود. (أرسلنک ... مبشّرًا و نذیرًا)

۵ - خداوند براى رهنمونى مردم به حق، از احساسات درونى انسان ها استفاده مى کند. (أرسلنک ... مبشّرًا و نذیرًا) خوشى و ترس، دو حالت روانى انسان است که با پدید آمدن عوامل آنها، بروز مى کنند. اعلام چیزى که موجب ترس و یا خوش حالى شود در واقع، استفاده کردن از این دو احساس براى واداشتن انسان به قبول حق است.

۶ - پیش انداختن بشارت بر هشدار، امرى شایسته و بایسته در امر تبلیغ است. (مبشّرًا و نذیرًا) احتمال دارد که تقدیم «مبشّراً» با توجه به واقعیت خارجى تأثیر تقدیم بشارت بر انذار و بیم دهى باشد. بنابراین، نکته فوق قابل استفاده است.

موضوعات مرتبط

  • احساسات: نقش احساسات ۵
  • تبلیغ: انذار در تبلیغ ۶; بشارت در تبلیغ ۶; روش تبلیغ ۶
  • ترس: ترس و امیدوارى ۴
  • رسولان خدا :۱
  • عمل: گواهان عمل ۲
  • محمد(ص): انذارهاى محمد(ص) ۳; بشارتهاى محمد(ص) ۳; رسالت محمد(ص) ۱; گواهى محمد(ص) ۲; مسؤولیت محمد(ص) ۳، ۴
  • هدایت: روش هدایت ۵

منابع