کَفَرُوا

از الکتاب
پرش به: ناوبری، جستجو

آیات شامل این کلمه

ریشه کلمه

قاموس قرآن

پوشاندن. در مفردات گويد: كفر در لغت به معنى پوشاندن شى‏ء است. شب را كافر گوئيم كه اشخاص را مى‏پوشاند و زارع را كافر گوئيم كه تخم را در زمين مى‏پوشاند كفر نعمت پوشاندن آن است با ترك شكر، بزرگترين كفر انكار وحدانيت خدا يا دين يا نبوت است. كفران بيشتر در انكار نعمت و كفر در انكار دين به كار رود و كفور (به ضم كاف) در هر دو. در مجمع فرموده: كفر در شريعت عبارت است از انكار آنچه خدا معرفت آن را واجب كرده از قبيل وحدانيت و عدل خدا و معرفت پيغمبرش و آنچه پیغمبر آورده از اركان دين هر كه يكى از اينها را انكار كند كافر است. راغب گويد: كافر در عرف دين به كسى گفته مى‏شود كه وحدانيت يا نبوت يا شريعت يا هرسه را انكار كند. به هر حال كافر كسى است كه اصول يا ضرورى دين را انكار كند. كفران: چنانكه از راغب نقل شد بيشتر در انكار نعمت و ناسپاسى به كار رود [انبیاء:94]. يعنى هر كه از روى ايمان اعمال شايسته را انجام دهد به سعى او ناسپاسى نيست و خدا آن را ناديده نخواهد گرفت بلكه پاداش خواهد داد اين لفظ فقط يكبار در قرآن آمده است در آيات [بقره:152]. [نمل:40]. مراد از كفر ناسپاسى است ايضاً در [شعراء:19]. يعنى اى موسى كردى كارت را كه كردى (و قبطى را كشتى) حال آنكه به نعمت من از ناسپاسان بودى. كَفور: (به فتح كاف) مبالغه در كفران نعمت است يعنى بسيار ناسپاس [هود:9]. آن ظاهراً مصداق كفر نيز واقع مى‏شود مثل [فاطر:36]. «كَفُورْ» جمعاً 12 بار در قرآن مجيد آمده است. كفُور: (به ضم كاف) مصدر است به معنى جحود و انكار از راغب نقل شد كه در انكار دين و انكار نعمت به كار رود و جمعاً سه بار در قرآن آمده است [اسراء:89]. ظاهراً مراد از آن انكار دينى است يعنى: از هر مثل در اين قرآن آورديم ولى بسيارى از مردم جز انكار حق نكردند ايضاً [فرقان:50]. [اسراء:99]. كَفّار: (به فتح كاف) مبالغه كافر وبه قول راغب آن در افاده مبالغه از كفور ابلغ است. ظاهر قرآن آن است كه در كفر دين و كفر نعمت به كار رفته [ق:24]. در كفر دينى است [ابراهيم:34]. ظاهراً در كفر نعمت است. كفار (به بضم كاف) جمع كافر است به نظر راغب استعمال آن در منكر دين بيشتر از منكر نعمت است [بقره:161]. اين لفظ جمعاً 21 دفعه در قرآن به كار رفته و همه جا مراد از آن منكرين دين است مگر در آيه [حديد:20]. كه مراد زارعان و كشاورزان است. كَفَّارة: مراد از كفاره آن است كه گناه را به احسن وجه مى‏پوشاند و جبران مى‏كند [مائده:89]. آن كفاره سوگندهاى شماست چون قسم خورديد مراد از آن آزاد كردن بنده يا طعام ده نفر فقير است. [مائده:45]. يعنى: هر كه از قصاص عفو كند آن عفو و تصدق كفاره گناهان اوست از امام صادق «عليه السلام» منقول است كه به قدر عفو به قدر جنايتى كه بر او وارد شده از گناهانش آمرزيده شود همچنين است تكفير سيئات [انفال:29]. مراد از آن پوشاندن و از بين بردن آثار گناهان است و در «سيئه» گفتيم كه مراد از آن در غالب آثار معاصى است رجوع شود به «سيئه». كوافر: جمع كافره است يعنى زنان كفر و فقط يكبار در قرآن يافته است [ممتحنه:10]. يعنى: نكاح زنان كافر را نگاه نداريد بلكه آنچه از مهريه داده‏ايد بگيريد و رهاشان كنيد. درباره آيه در «عصم» و در «طعم» ذيل عنوان طعام اهل كتاب و زنان آنها توضيح داه شده است. كافور: در اقرب الموارد گويد: كافور عطرى است از درختى كه در جبال هندوچين است به دست مى‏آيد، درخت آن سايه بزرگ دارد و كافور در جوف شاخه‏ها و تركه‏هاى آن مى‏باشد، رنگ كافور ابتدا قرمز است و با تصعيد سفيد مى‏گردد. ناگفته نماند غلاف ثمره‏ها و غنچه آنها را نيز كافور گويند كه ميوه را پوشانده است. [انسان:6-5]. «عَيْناً» را اگر بيان كافور بگيريم، نتيجه اين مى‏شود كه كافور چشمه ايست در بهشت يعنى: نيكوكاران مى‏آشامند از جامى كه مخلوط آن از كافور است و آن چشمه ايست كه بندگان خدا از آن مى‏آشامند ظاهراً مراد از ابرار اصحاب يمين و از عباداللَّه مقربون اندر رجوع شود به «سابقون» و «مقربون». شايد مراد از كافور عطر مخصوص باشد كه به جام مخلوط شده و «عيناً» در تقدير «من عين» است در اينصورت كافور نكره است نمى‏شود به كافور دنيا قياس كرد. اينك مطالبى در زمينه كفر: كفر عنادى‏ آيا مراد از «كَفَرُوا - يَكْفُرُونَ- كافِروُن - كُفَّار» آنهايى اند كه دانسته و از روى عمد حق را پرده پوشى و انكار كرده‏اند يا به كفاريكه عن جهل و از روى ندانستن كافراند نيز شامل مى‏باشد؟ به عبارت ديگر آيا كافر عن عنادٍ مورد عذاب آخرت است يا كافر عن جهلٍ را نيز شامل است؟ ناگفته نماند: اين سوال دو سوال است. اول: آيا مراد از كافر كسى است كه عن عنادٍ كافر باشد يا اعم است؟ دوم: آيا عذاب آخرت براى كافر عنادى است يا همه را شامل مى‏باشد؟ به نظر مى‏آيد: اطلاق كافر در قرآن اعم است و به هر دو قسم‏كافر شامل مى‏باشد مثلا آيه [بقره:6]. و نظائر آن صريحش در كفر از روى عناد و لجاجت است ايضا آياتيكه در باره عده‏اى از كفار آمده [نمل:14]. و يا موسى «عليه السلام» به فرعون مى گفت: [اسراء:102]. يا در باره اهل كتاب آمده كه دانسته و روى عمد اسلام را انكار مى‏كردندمثل [بقره:146]. و نيز در باره آنها آمده [آل عمران:19]. كه در «خلف» و «امن» مشروحا گفته شده است. از طرف ديگر اين آيات را مى‏خوانيم‏[مائده:73-72]. معلوم است كه عده‏اى از آنهامطلب را مى‏دانستند ولى براى حفظ مقام و يا عناد در برابر اسلام آن را مى‏گفتند ولى عده زيادى از آنها يقينا بدون توجه از بزرگان خود پيروى كرده و عن جهل آن عقيده را قبول داشتند پس به اطمينان مى‏شود گفت كه كفر از روى جهل و از روى عدم توجه نيز كفر است و گرنه در باره عده بسيارى كه كفر را از پدران خود به ارث برده‏اند و بى سواد و بى توجه‏اند بايد بگوييم كافر نيستند و واسطه ميان كفر و ايمان اند، ايضا آياتى نظير [تغابن:2]. [مائده:44]. ظهورشان در اعم است، آنكه «ما اَنْزَلَ‏اللهُ» را مى‏داند و با آن حكم نمى‏كند و آنكه نمى‏داند هردو «بِما اَنْزَلَ الله» حكم نكرده‏اند پس كافراند. گفتيم: اگر آيات به كفار عن جهل شامل نشود پس بايد گفت مردم سه گروه‏اند: مؤمن و كافر از روى عناد و كافر از روى جهل، كه واسطه است ميان مؤمن و كافر. پس يابايد كافر را اعم بدانيم و يا قائل به واسطه شويم ولى ناگفته نماند كه ظهور اكثر آيات در كفر عنادى است و در كفر از روى قصور كم استعمال شده است. اما راجع به سوال دوم كه عذاب آخرت براى كافر عنادى است يا اعم مى‏باشد؟ بايد دانست كه كفار عن جهل در حكم مستضعفين و يا از مصاديق متضعفين اند كه در «ضعف» در باره آن مفصلا بحث كرده‏ايم و آيات عذاب شامل حال كسانى است كه دانسته و از روى عناد و لجاج به حق تسليم نشده و ايمان نمى‏آورند يعنى آنانكه حجت بر آنهاتمام شده و مورد تبليغ قرار گرفته‏اند ولى انبیاء ودين را تكذيب كرده و از پيشرفت آن جلوگيرى نموده‏اند. در اين مطلب دو دسته آيات داريم: اول آياتيكه بعداز «كَفَرُوا» قيد « وكَذَّبُوا، و صَدّ وُا عَنْ سَبيلِ اللهِ» دارند يعنى آنانكه كافر شده و حق را انكار كرده و پيامبران را تكذيب نموده‏اند و مانع پيشرفت دين شده‏اند روشن است كه تكذيب و صد پس از تبليغ و اتمام حجت است. دوم: آياتيكه مطلق «كَفَرُوا» دارند در اين صورت آيات دسته اول قيد آيات دسته دوم و مخصص آنهااند بعضى از آيات قسم اول چنين اند: 1- [بقره:39]. 2- [نساء:167]. 3- [مائده:86-10]. 4- [نحل:88]. 5- [روم:16]. اين قبيل آيات زياداند و چنانكه گفتيم: تكذيب و صد پس از تبليغ دين است تا كافرى دين را نداند تكذيب آن نتواند واز پيشرفت آن ممانعت غيرمقدور است. آيات دسته دوم نظير اين آياتند: 1- [بقره:161]. 2- [آل عمران:4]. پس آيات مقيد، آيات مطلق را مخصص‏اند. كفر بعد از ايمان چيست؟ آياتى داريم كه كفر و ايمان در آنها پى درپى آمده و هر يك جاى ديگرى را مى‏گيرد مثل: 1- [آل عمران:86]. 2- [آل عمران:90]. 3- [نساء:137]. به نظر نگارنده همانطور كه در «امن» گفته شده مراد از ايمان در اينگونه آيات اعتقاد نيست وگرنه چطور ممكن است كه چند دفعه عوض شود بلكه مراد از ايمان تسليم به علم است در اينصورت خيلى عادى است كه انسان به عقيده و علم خود تسليم شود سپس طغيان كند و هكذا. قبول عمل از كفار در اين زمينه مطلب مشروحى در «عمل» و در «مستضعف» بيان شده به آنجا رجوع شود به صراحت قرآن اعمال نيكى كه كافر معاند انجام مى‏دهد مقبول درگاه خدا نيست ولى در كفار عن جهل سخنى هست كه در دو محل فوق گفته شده است. معتقد چرا كافر مى‏شود؟ اين سخن شايان دقت است. شخصى كه به دين و آيات خدا معتقد است چطور كافر مى‏شود و به اعتقاد خويش تسليم نمى‏باشد آيا ممكن است انسان بداند تنور پر از آتش است باز توى آن قدم نهد؟!! در جواب مى‏گوييم: سه صفت زشت موجب آن مى‏شودكه انسان دانسته و از روى علم كافر شود و با اعتقاد به گناه و حرام بودن چيزى، آن را انجام دهد: 1- تكبر و خودپسندى. اين بلايى است كه مبتلا به آن ،دانسته و از روى علم كافر و تارك عمل خواهد بود مثل ابليس كه به خدا و قيامت و پيامبران عقيده داشت ولى خودپسندى كار او را ساخت [بقره:34]. و مى‏گفت [اعراف:12]. اين مطلب مشروحا در «امن» گذشته است ايضا آياتيكه كفر كافران را به استكبار نسبت مى‏دهد [قصص:39]. اين آيه در باره فرعون و فرعونيان است كه معجزات موسى «عليه السلام» را ديدند ولى: [نمل:14]. همين «عُلُو» و جاه‏طلبى بود كه نگذاشت از يقين خود پيروى كنند. آنانكه از اهل كتاب نبوت رسول خدا«صلى الله عليه وآله» را دانسته انكار كردند به همين دردمبتلا بودند [بقره:146]. 2- حسد. اين صفت زشت نيز مانند خودبينى شخص را دانسته مرتكب كفر و گناه مى‏كند چنانكه در قضيه حضرت يوسف«عليه السلام» كه برادرانش به او حسد ورزيدند و جريان كشتن پسر آدم برادر خويش است (مائده:27 به بعد) در آياتيكه راجع به اختلاف اهل كتاب و انكار اسلام، نازل شده كلمه «بغياً» بيشتر به چشم مى‏خورد كه بغى و حسد آنها را واداشته تا دانسته اختلاف كنند و حق را انكار نمايند. [شورى:14]. ايضاً [جاثية:17]. [بقره:213]. [آل عمران:19]. [يونس:90]. 3- حرص. طمع و حرص صفت مذمومى است كه شخص را دانسته و از روى علم به گناه وامى دارد مثل حرص آدم به خوردن از شجره منهيه. بيشتر اهل ايمان را سبب گناه همين حرص وطمع و عدم قناعت است از حضرت امام حسن مجتبى«عليه السلام» منقول است: «هَلاكُ النَّاسِ فى ثَلثٍ: اَلْكِبْرُ وَ الْحَسَدُ وَالْحِرْصُ. فَالْكِبْرُ هَلاكُ الدّينِ وَ بِهِ لُعِنَ اِبْليسُ. وَ الْحِرْصُ عَدُوُّ النَّفْسِ وَ بِه اُخْرِجَ آدَمُ مِنَ الْجَنَةِ. وَالْحَسَدُ رائِدُ السّوُءِ وَ مِنْهُ قَتَلَ قابيلُ هابيلَ». كافر و تارك عمل در آيات قرآن به تارك عمل كافر اطلاق شده است مثل تارك حج كه در باره آن آمده [آل عمران:97]. در باره اهل كتاب آمده: خونهاى خويش را مى‏ريزند و عده‏اى را از ديار خويش مى‏رانيدو... [بقره:85]. در كافى باب وجوه الكفر روايتى از حضرت صادق «عليه السلام» نقل شده كه كفر را به پنج قسمت تقسيم كرده و فرموده: كفردر كتاب خدا بر پنج وجه است: كفر جحود و آن دو قسم است انكار ربوبيت و انكار حق بعد از علم. سوم كفران نعمت. چهارم ترك مأمور به پنجم كفر برائت. چنانكه قوم ابراهيم «عليه السلام» به كفار گفتند: [ممتحنه:4]. كه مراد از كفر برائت و بيزارى است. (خلاصه روايت). كفر و برائت كفر گاهى به معنى برائت و بيزارى آيد مثل [عنكبوت:25]. طبرسى و راغب آن را در آيه به معنى برائت گفته‏اند يعنى روز قيامت بعضى از شما از بعضى برائت جويد و بعضى بعضى را لعن كند. ايضا آيه [ممتحنه:4]. از حضرت صادق «عليه السلام» نقل شده كه كفر به معنى برائت است. [مائده:5]. هر كس از ايمان بيزارى جويد يا آنرا انكار كند عملش پوچ شده است. [ابراهيم:22]. من از آنچه مرا در آن شريك قرار داديد بيزارم اين سخن شيطان است به اهل عذاب در روز قيامت، ظاهرا تمام آياتيكه در باره كفر خدايان دروغين نسبت به پيروانشان در روز قيامت آمده، همه به معنى بيزارى است.


کلمات نزدیک مکانی

وَ الّذِين مِن اللّه لا إِن فِي لِلّذِين مَا ثُم لَهُم قَال آمَنُوا إِلاّ أَ عَلَى هُم أُولٰئِک لَو بِمَا ذٰلِک عَذَاب عَن إِذَا بِآيَاتِنَا لَم أَن هٰذَا کَانُوا إِلَى النّار مِنْهُم کَذّبُوا فَلا جَهَنّم قُل سَبِيل أَصْحَاب عَلَيْهِم بِاللّه بِآيَات إِذ بِه يَوْم کَفَرُوا أَلِيم الّذِي الْکِتَاب هُو الْأَرْض بَل أَهْل قَوْمِه يَا صَدّوا أَم لَن قَد الْمَلَأ بِأَنّهُم رَبّهِم جَاءَهُم أَو بِرَبّهِم يَقُول عَذَابا فَوَيْل بَعْد أَنّهُم لَمّا الْقُرْآن حَتّى قَالُوا قَبْل أَيّهَا کُنْتُم مُبِين أَلا الْمَصِير مَن کَلِمَة فِيهَا کَان يَقُولُون شَدِيد عَنْهُم هَل الرّسُول سِحْر کَفَى فِيه جَعَل بِئْس فَهُم فَوْق إِنّمَا أَمّا سَوَاء يَوَدّ أَوْلِيَاء شَهِيدا مَاتُوا يَکُن عَمِلُوا تَعْمَلُون لَئِن الْعِقَاب فَقَال الْآخِرَة الدّنْيَا مَثَل إِنّهُم الْحَق لَعَلّکُم فِتْنَة أَعْمَالُهُم نَار الْعَظِيم خَيْر الطّاغُوت صِرَاط الْفَوْز رَبّنَا عَظِيم الصّالِحَات عَلَيْه النّور لَيْس الْعَزِيز يَشَاء فَلَمّا الْخَاسِرُون الْکَافِرِين بَيّنَات کَذٰلِک الْقِيَامَة رَبّهُم يَفْتَرُون کُنّا ازْدَادُوا إِنّا هِي تَتّقُون الْمُشْرِکِين أُنْزِل الرّعْب فَالّذِين لِلْحَق يَهْدِي النّاس ثَمُود جَزَاء کُل يَفْعَلُون قَوْم السّعِير الْيَوْم بِالْبَاطِل يُعْرَض آيَاتِي بَصِير لَيَقُولَن وُجُوه لٰکِن تَکْفُرُون زُيّن يَزَال جَنّات تُغْنِي قُلُوب يَحْسَبَن آيَاتُنَا لَقِيتُم إِيمَانِهِم فَکَيْف اتّخَذُوا کَمَا مَتَاع هٰؤُلاَء عَمّا سَعِيرا الْحَمِيد عَرَفُوا لِإِخْوَانِهِم جَعَلْنَا تُتْلَى السّمَاوَات امْرَأَة کُفْرا شَدِيدا قُلُوبِهِم بَعِيدا جَزَاؤُهُم بُعْدا الْکُفْر الرّحِيم أَلِيما الْحَکِيم الْأَدْبَار قَلِيل ضَلّوا ضَلاَلا رَسُولِه شَيْء فَلَن السّبِيل ظَن الْبِلاَد يَنْتَهُوا اتّبَعُوک عَاما جَاعِل لَقَد يُقَاتِلُون الذّکْر الظّلُمَات إِلٰه الْأَغْلاَل رَبّک الْجَحِيم الظّالِمِين الْمَلاَئِکَة بِک إِنّه قَبْلِهِم يَعْمَلُون جِئْتَهُم عِنْد أَعْلَم يُجَادِل فَإِذَا اتّبَعُوا خَاسِرِين لِقَائِه أَنّمَا أَمْوَالُهُم بَلَى تَرَوْهَا غَلِيظ الْحَيَاة مَثَلا فَلَعْنَة تُقْبَل صَادِقِين نُمْلِي مِنْکُم خَيْرا أَشَدّ الْمُحْسِنِين نَجْعَل السّاعَة عَلَيْکُم إِفْک يُؤْمِنُون بِهٰذَا تَکُن فِرْعَوْن لَبِئْس تَرَى أَضَل فَإِن ذٰلِکُم إِلَي الْعَذَاب لِلنّاس إِسْرَائِيل مُسْتَقِيم قِيل بَنِي هُزُوا عِنْدَه مَأْوَاهُم يَوْمَئِذ زِدْنَاهُم سَبِيلا عَلِيم خَالِدِين يَفْقَهُون هُدًى يَنَالُوا کُفّار آيَة فَضَرْب ضَل السّفْلَى کَثِيرا أَنْت بَعْضُهُم مُعْجِزِين لِيُثْبِتُوک يُنْفِقُون سَبَقُوا بَيْنَهُمَا مَأْوَاکُم لَوَلّوُا يُحِلّونَه فَتَعْسا ثَانِي يَتَمَتّعُون بِعَذَاب غَيْر زَحْفا فَطُبِع کَالّذِين الْقَوْل بَعِيد لِيَسْتَيْقِن أَنْزَل رَبّي تَغْلِبُون کَانَتَا آيَات بِهِم الْمَسْجِد الْغَوْا لَيُزْلِقُونَک مَکْرُهُم لِرُسُلِهِم الْمُنْکَر يَرُدّوکُم يُکَذّبُون مَوْلاَکُم کَمَثَل مِنْهَا بِالذّکْر لَسْت أَوْلِيَاؤُهُم رَبّه تُصِيبُهُم بِذُنُوبِهِم يَسْتَفْتِحُون فَأُعَذّبُهُم فَتَکُونُون سَتُغْلَبُون مَکَان إِيمَانُهُم قُطّعَت بَاطِلا فَيَقُولُون کُلّمَا حِين فَأُولٰئِک يُعَلّمُون بِغَيْظِهِم قِبَلَک عَادا عَزِيز يُنَادَوْن قَوْما الشّيَاطِين قَاتَلَکُم هَذَا النّعِيم لُغُوب نَصِيرا مِرْيَة أَعْنَاق أَمْوَالَهُم يَعْلَم يَتّخِذُونَک يَسْتَعْجِلُون أَبْصَار وَيْلَنَا يَمْکُر سِيق يَصُدّون رَآک تَر صَدّوکُم بَصِيرا يَضْرِبُون يَر يَتَوَفّى يَغْرُرْک لَعَذّبْنَا مَشْهَد أَعْمَالَکُم أَقْدَامَکُم بِالْحَق اثْنَيْن أُنْذِرُوا أَخْرَجَه تُرَابا فَأَمْلَيْت عِزّة فَلَم کَسَرَاب شَرَاب قَبْرِه الْقَوْم حِسَاب إِسْلاَمِهِم أَبَدا بِأَن الرّقَاب أَعْمَالَهُم سَيُصِيب أَخَذْتُهُم أَنّى الْبَاطِل يُؤْذَن فَلَنُذِيقَن لِيَعْلَم تَسْمَعُوا لَمَقْت يَتّخِذُوا فَحَسِب لِيُدْحِضُوا أَرِنَا يَکَادُون فَلَنُنَبّئَن عِقَاب تَحْسَبَن قَوْل عَذّب أَخْبَارَکُم لَنُخْرِجَنّکُم مُرْسَلا بَشّر صُنْعا يَعْدِلُون بِأَبْصَارِهِم لُعِن جَاءَکُم تُطِيعُوا أَنْتُم لَيَمَسّن تَقَلّب تَأْتِينَا تَکُونُوا يَتَوَلّوْن زَعَم لَقَال تَخْتَلِفُون فَأَمّا نَصِير مُهْطِعِين رَحِيم لِ بِالْمُتّقِين الضّالّون جَمِيعا عَصَوُا تَعْتَذِرُوا يَوْمِهِم نَبَأ ظَلَمُوا لَه تَغْفُلُون وَدّ حَمِيد يَفْتِنَکُم يَئِس بَأْس أَهْدَى يَکَاد تُفْلِحُون اغْفِر سَوْف يَنْفَع دِينِکُم نُوح أَخْرَج يَکْبِتَهُم يَحْزَنُون نُؤْمِن کَيْدا يُجْزَوْن يَسْجُدُون غَيْرُه الْمَيْمَنَة جَزَيْنَاهُم تَکْذِيب سُلَيْمَان الْمَکِيدُون أَخَذْت الْقَيّمَة نَدُلّکُم الْمِيعَاد فَاضْرِبُوا الْمُفْلِحُون عَنْه بِجَهَنّم لَکُم يُجَادِلُونَک الْمُنَافِقِين يُثَبّت بِالْمَوَدّة لِيَغْفِر يَأْتِکُم بِغَيْر نَفَقَاتُهُم فَقَد بِرَسُولِه أَمْثَالَهُم بِلِقَاء فَذَاقُوا أَسْلِحَتَهُم بِقِيعَة لَنَا سَبِيلَنَا يُعْجِزُون أَوْلاَدُهُم وَزْنا جَاءُوک أَسَاطِير أَسْمِع يَحْمِلُون يَسْخَرُون زُلْفَة شَهِدُوا يُظْلَمُون نَرَاک عِدّتَهُم فِيمَا الْخَائِنِين مُنْذِرِين أَکْبَر کَيْف وَدّوا يَسْتَطِيعُون الدّوَاب الْخَاسِرِين فَلَمَسُوه عَاهَدْت فَأَحْکُم قَدِيرا طَيّبَاتِکُم وَبَال بِالْمَرْحَمَة الْمَشْأَمَة يَکْتُبُون خِفْتُم مُفْتَرًى حَمِيّة سَأُلْقِي بِالْکِتَاب أَنْذَرْتَهُم أَصْلَح الْأَعْنَاق يُوعَدُون اخْتَصَمُوا فَلْيَتَوَکّل أَضَلاّنَا فَتَنْقَلِبُوا لِثَمُود قَارِعَة الصّالِحِين خَلْق شِقَاق مُبْطِلُون يَمَسّنَا تَعْرِف الْکَذِب نَافَقُوا تَوْبَتُهُم بَأْسا يَغْلِبُوا يُسْتَعْتَبُون لِيَکُونُوا خَلَقَکُم لِيَقْطَع يَأْکُلُوا رَحِيما خَائِبِين الْمُؤْمِنِين لِعَاد اشْتَدّت يُحَرّمُونَه يَحْسَبُه حَام نَارا تَقُم قُرْآن رَحْمَتِه هُدُوا فَأَعْرِض غَفُورا يَطْبَع يَقْذِفُون مِمّا هَادِيا التّنَاوُش أَهْلَکْنَا حِزْبَه افْتَرَاه يَسْتَعْجِلُونَک وَلِي لِقَاء الْکَفُور الظّمْآن يُقْضَى يَتْلُون يُنَبّئُکُم يُنْظَرُون الْجَاهِلِيّة أَدْبَارَهُم الصّدُور يَجِدُون شَرّ الْخَبِيث حَسْرَة يُخْرِجُوک إِنّک خَصْمَان يُحِب أَعِدّوا تُجْزَوْن تَأْکُل يَتُوب مُعْجِزِي تَفْعَلُوه مِائَة خَفّف الصّابِرِين ذَنُوب لَک رَأَوْه تُسَوّى أُخْرِجْتُم حُسْن أَنْفُسُهُم تُلْقُون يُخْرِجُون يَتُوبُون لِسَان دِيَارِهِم قِرْطَاس ضَرَبُوا شُعَيْبا مَعَکُم فِدْيَة الْأَوّلِين مَغْفِرَة لِأَنْفُسِهِم أَجْرُهُم قَوْلُهُم يُوعُون تَوَاصَوْا دُونِي يَحْسَبُون فَحَبِطَت خَبَت لِشَيْء بِئْسَمَا أَسْوَأ يَخْتَلِفُون رُسُلِي الْأَحْزَاب إِلَيْنَا وُجُوهِهِم عَدُوّا حِذْرَهُم کَذّبَت الْعَرْش حَقّت أَمْرِهِم کَفَر لِمَن يَغْفِر لَعْنَة يُنَزّل فَبَشّرْهُم أَثْخَنْتُمُوهُم يَنْصُرْکُم نَصَرَه يَعْقِلُون الضّعَفَاء حَدِيث بِرُسُل لِي فَقَاتِلُوا وَرَائِهِم لِلْکَافِرِين رَأَيْتُم يَغْنَوْا لَفِي لُوط قُرِئ مُنْفَکّين الزّکَاة مُؤْصَدَة مُحِيط الشّمَال يَزْدَاد فَجَعَلَه فَأَنْزَل ص رِجْز حَيَاتِکُم سَيّئَاتِهِم أَنْفِقُوا لَکِتَاب شِئْتُم جَاءُوهَا مَقَالِيد قَبْلَهُم مَقْتِکُم الْجِن يَضْرِب فَشُدّوا لِأَوّل اعْلَمُوا لَنَخْرُجَن بِالْغَيْب إِلَيْک يَدْعُو الْغَيْب الْأَنْعَام تَجْرِي وَلِيّا بِالزّبُر مِثْل بِذَات بَشَرا الرّيح يَتَمَتّعُوا أَمْتِعَتِکُم أُمّة مَرْجِعُکُم شَيْئا يُؤْفَکُون يَسْمَع لَتَعُودُن جُنُودا رَأَى ظَالِمِين اشْتَرَوْا نَجْزِي رَتْقا تَجِد مَقَاما آل مُبَشّرِين لْيَأْخُذُوا مُبِينا يَأْتُون الْکُفّار بِظَاهِر مَبْعُوثُون رَافِعُک الْغَار بِالْأَزْلاَم ذُو اخْشَوْن بِالْجِبْت جَاهِدُوا الْعُلْيَا کَذَبُوا دَاوُد هُود جَاءَتْه يَشْهَدُون اسْتُهْزِئ فَمَن زِيَادَة تَحُل جَاءَت لِيُوَاطِئُوا أَعْنَاقِهِم حَکِيم فَاخْتَلَف يَرْزُق مَاء حَيَاة بِرَبّک أَتْرَفْنَاهُم أَصْلَحُوا بَشَر الْفَضْل يُوَلّهِم جُمْلَة عَنْک سَفَاهَة يُکْفَرُوه سَاعَة طِين بِالْعَذَاب يَئِسُوا نَضِجَت آبَاؤُنَا لْنَحْمِل ضُرِب اضْرِبُوا يُصَب تَکُون أَکْثَرُهُم فَذُوقُوا فَسَيُنْفِقُونَهَا عَسَى هٰذَان غَفْلَة الْهَدْي ذُوقُوا تَنْصُرُوه عَدُوّکُم تَنْصُرُوا عِدّة عِنْدَهُم جِئْنَا يَنْهَوْن بِهَا فَيَجْعَلَه الْأَمْر مَنَعَهُم الطّيّب الْحَشْر سُبْحَان يُؤْخَذ بِجُنُود وَصِيلَة الْوَثَاق إِذا ابْن يَمْکُرُون لِلْعَبِيد ذَنُوبا سَخِط أَنّکُم عَنْکُم مِيثَاق يَنْقُضُون سَلَف عِزِين حَق شَاقّوا النّسِيء کَرِهُوا تَصْدِيَة فَثَبّتُوا يُقْبَل کَدَأْب أَحْبَارَهُم حَلِيم لَهَدَى مُهِين بَغْتَة آيَاتِنَا بِشَرّ مِثْلُکُم خَوْف أَمَرَهُم وَکِيل اسْتَغْنَى مَرّة فُتِحَت فَفَتَقْنَاهُمَا فَغَيْر تَنْکِيلا صَدّ فَيَمُوتُوا يُؤْتُوا مُزّقْتُم بَيْنَهُم بِالّذِي أُلْقُوا لِلشّيَاطِين تُنْذِرْهُم أَنّه نَصَب الشّيْطَان أَعَانَه وَاحِدَة تَحْت خَطَايَاکُم رَحِمْتَه أَبْصِر جَاثِمِين کَأَن يُخْرِجُهُم رُسُلُنَا فَاسْتَکْبَرْتُم تَدّعُون کِتَابا تَدْعُون سَبَقُونَا تَسْتَقْسِمُوا جُلُودُهُم سَاء أَخّرْنَا مِثْلَنَا أَخَاف سَيَعْلَم قَرِيبا السّلَم بَيْنِي عِظَاما نَذِير أَنْفُسَکُم أَرَدْنَاه اسْمَعُوا أَتُوب بِمَيّت فَيَمِيلُون مَعَک أَکْمَلْت تَقْصُرُوا يُهَاجِرُوا إِيّاکُم حَرّض بَدّلْنَاهُم لَتُبْعَثُن عِيسَى عَبْدَيْن سَبْعِين الْمُرْسَلِين نُقِيم أَحْسَن أَبْوَابُهَا الْمَلَکَيْن لِيُبَيّن عَلَيْک يُضْلِل مِلّتِنَا يَذْکُر اقْتَرَب رَحْمَتِي لَتَأْتِيَنّکُم بَيْن رَأَوُا فَيَعْلَمُون يُضِل مَعَهُم فَأُنَبّئُکُم يُرِيد إِلَيْه دُعَاء فَاعْلَمُوا قُلْت مَلاَئِکَة قَوِي مَعْکُوفا يُؤْمِنُوا لَخَاسِرُون سَکِينَتَه فَإِمّا مُتَوَفّيک قَعَد الْمِهَاد مَات أَيّدَه فَاسِقُون أَحَدِهِم إِيمَانا لَمَجْنُون سُلْطَانا الْبَيّنَة بِبَابِل لِيَزْدَادُوا لِمَا إِنّي خَالِدُون مُلْک تَوَلّيْتُم عَاصِف نَبْعَث تُدْعَوْن رُفَاتا فَأَوْحَى نَجْعَلْهُمَا اسْتَمْتَعْتُم هٰذِه دَارِهِم رُجِعْت نُرْسِل نَدِيّا لَمُخْرَجُون الْقِتَال عَالِم مُمَزّق لِنُثَبّت جَاءَه آلِهَتَکُم رُءُوسِهِم يَأْتِيَهُم أَطْعَمَه لِيَجْزِي الْفَاسِقِين ظَنَنْتُم کَفَفْت الشّهَدَاء نَزّلْنَا عَدُوّي وَاحِد کَيْد فَلْيُصَلّوا مَيْلَة مِثْلَه فَالْيَوْم لَنَظُنّک الْمَسِيح حَرّم مَنّا لِصَاحِبِه يَدَيْه مَثْوًى أَنّي بَنَان الْحَرِيق جُلُودا

تکرار در هر سال نزول

در حال بارگیری...