الْمَلَإ

از الکتاب
پرش به: ناوبری، جستجو

آیات شامل این کلمه

«مَلاَ» معمولاً به جمعیتى گفته مى شود که عقیده واحدى براى خود انتخاب کرده اند و اجتماع و شکوه ظاهرى آنها چشم ها را پر مى کند; زیرا مادّه اصلى این لغت به معناى «پر کردن» است، و در قرآن مجید این تعبیر بیشتر در مورد جمعیت هاى خودخواه و خودکامه اى که ظاهرى آراسته، و باطنى آلوده دارند، و صحنه هاى مختلف اجتماع را با وجود خود پر مى کنند، اطلاق شده است. و معمولاً در آیاتى از قبیل آیات مورد بحث (سوره یونس)، به معناى دار و دسته و اطرافیان و مشاوران مى آید.

و اگر مى بینیم تنها سخن از بعثت «موسى»(علیه السلام) به سوى «فرعون» و «مَلأ» به میان آمده، در حالى که «موسى»(علیه السلام)مبعوث به همه فرعونیان و «بنى اسرائیل» بود; به خاطر آن است که: نبض جامعه ها در دست هیئت هاى حاکمه و دارو دسته آنها است، و آنان هستند که امت ها را فاسد مى کنند، بنابراین هر برنامه اصلاحى و انقلابى، اول باید آنها را هدف گیرى کند. در سوره «ص»، «ملأ» اشاره به اشراف و سرشناسان «قریش» است که به سراغ «ابوطالب» رفتند و بعد از بیرون آمدن از آن مجلس، به یکدیگر و یا به پیروان خود مى گفتند: دست از بتها برندارید، و معبودهایتان را محکم بچسبید.

«مَلاَء» اشراف از خود راضى هستند که همه جا مستضعفان را به مسخره مى گیرند، آنها را موجوداتى پست و در خور تحقیر مى پندارند; چرا که زر و زور ندارند، نه تنها آنها را مسخره مى کنند، که افکارشان ـ هر قدر بلند باشد ـ و مکتبشان ـ هر اندازه ریشه دار ـ و اعمالشان ـ هر چند کاملاً حساب شده ـ به پندار آنها در خور تحقیرند، و به همین دلیل، پند و اندرز، هشدار و اعلام خطر در آنها اثر نمى کند، تنها تازیانه هاى عذاب دردناک الهى باید بر پشت آنها نواخته شود.

ریشه کلمه

کلمات نزدیک مکانی

تکرار در هر سال نزول

در حال بارگیری...