أَوْلِيَاء

از الکتاب
پرش به: ناوبری، جستجو

آیات شامل این کلمه

«أولیاء» جمع «ولىّ» از مادّه «ولایت» (ولى یلى) به معناى عدم واسطه میان دو چیز و پى در پى بودن آنها و به معناى نزدیکى فوق العاده میان دو چیز است که به معناى دوستى، و نیز به معناى هم پیمانى و سرپرستى، حامى و یار و یاور آمده است. ولى با توجّه به شأن نزول آیه، و سایر قرائنى که در دست است، منظور از آن در اینجا این نیست که مسلمانان هیچگونه رابطه تجارى و اجتماعى با یهود و مسیحیان نداشته باشند، بلکه منظور این است که با آنها هم پیمان نگردند و در برابر دشمنان روى دوستى آنها تکیه نکنند; به همین دلیل، به هر چیزى که نسبت به دیگرى قرابت و نزدیکى داشته باشد، خواه از نظر مکان یا زمان، یا نسب و یا مقام، «ولىّ» گفته مى شود. استعمال این کلمه به معناى «سرپرست» و «دوست» و مانند اینها نیز، از همین جا است. بنابراین، «اولیاء خدا»، کسانى هستند که میان آنان و خدا حائل و فاصله اى نیست، حجاب ها از قلبشان کنار رفته، و در پرتو نور معرفت، و ایمان و عمل پاک، خدا را با چشم دل چنان مى بینند; که هیچ گونه شک و تردیدى به دل هایشان راه نمى یابد، و به خاطر همین آشنایى با خدا ـ که وجود بى انتها و قدرت بى پایان و کمال مطلق است ـ ماسواى او در نظرشان کوچک، کم ارزش، ناپایدار و بى مقدار است. تعبیر به «اولیاء» (جمع ولى) ـ در سوره «عنکبوت» ـ به جاى «اصنام» و بت ها، شاید براى اشاره به این نکته است که نه فقط معبودهاى ساختگى، که پیشوایان و رهبران غیر الهى، نیز در همین حکم اند.

ریشه کلمه


کلمات نزدیک مکانی

وَ مِن اللّه لا دُون الّذِين مَا دُونِه إِن بَعْضُهُم بَعْض لَهُم اتّخَذُوا تَتّخِذُوا فِي أَ مَن الْکَافِرِين آمَنُوا کَفَرُوا الْمُؤْمِنِين عَلَيْهِم إِلاّ مِنْهُم کَان الشّيَاطِين هُو قُل أُولٰئِک دُونِي لٰکِن أَوْلِيَاء النّصَارَى إِنّا الشّيْطَان مُبِين سَبِيل أَن أَيّهَا الْمُؤْمِنُون حَتّى لِلّه يَا الْيَهُود يَتَوَلّهُم عَذَاب هٰذَا لَم لَکُم يُهَاجِرُوا الْأَرْض إِخْوَانَکُم الْکُفّار اتّخَذُوهُم مِنْکُم يَظْلِمُون عَلَى إِذَا لِلّذِين يَنْصُرُونَهُم فَاللّه وَلِي فَقَاتِلُوا عَدُوّکُم قَلِيلا تُلْقُون أَلا کَمَثَل يُضَاعَف هُم ثُم النّاس ذُرّيّتَه يُضْلِل أَنّکُم جَعَلْنَا تَجِد حَفِيظ نَعْبُدُهُم الظّالِمِين إِلَيْهِم زَعَمْتُم الْعَنْکَبُوت دُونِک کَانُوا يَأْمُرُون يَمْلِکُون أَعْتَدْنَا الْمُؤْمِنَات اسْتَحَبّوا اتّقُوا يَتّخِذُون الطّاغُوت تَفْعَلُوه فَتَتّخِذُونَه عِبَادِي بِمَا کِتَاب نَصَرُوا جَهَنّم کُنْتُم فَلَن أَلِيما بِالْمَعْرُوف تُنْصَرُون الْعَذَاب عَن خَوْف أَنْفُسَهُم فَاتّخَذْتُم آبَاءَکُم الْکُفْر قَبْلِکُم لِأَنْفُسِهِم اتّخَذَت مَتّعْتَهُم کَثِيرا لَه شَيْئا يُؤْمِنُون ضَلاَل عَدُوّي تَتّبِعُوا يَتّخِذ تَذَکّرُون بِالْمَوَدّة کَيْد الْوَلِي إِلَيْه إِنّهُم أُنْزِل فَلا أَقِم لِلْکَافِرِين حِسَاب لِيُقَرّبُونَا هَادُوا سَوَاء نَتّخِذ لَيْس يَتّخِذُوا بَيْتا أَم عَظِيم فَإِن نَصِير نَفْعا عَذَابا نَحْشُرُهُم کَم تَرَوْنَهُم فَإِنّه بَصِير تَکُن الضّلاَلَة فَتَکُونُون فِتْنَة رَبّه الْمُتّقِين الرّحِيم إِلَى يَوْم فَاسِقُون مُقِيم آوَوْا نُزُلا فَعَلُوا تَعْمَلُون هَل آبَاءَهُم يَحْسَبُون يُقَاتِلُون هُدًى بِغَيْر تُرِيدُون قَد يَنْهَوْن فَتَمَنّوُا يَبْتَغُون الصّلاَة لَتَجِدَن الْإِيمَان الْکِتَاب فَاحِشَة أَنّهُم لَنَا ضَعِيفا أُوتُوا رَبّکُم عِنْدَهُم مَثَل الْمَوْت الْعِزّة الْخَالِص الْغَفُور أَکْبَر بِأَن حَق أَنْت مُؤْمِنِين حَيْث عَدُوّ تَشَاء قَرْيَة أَشَدّ أَمْر طَرَفَي بَصَائِر يَسْتَطِيعُون يُحْيِي الْقِيَامَة يَفْعَل ذٰلِک فَرِيقا زُلْفَى قَالُوا يَرَوْا النّبِي الْمَوْتَى لِلنّاس أَهْلَکْنَاهَا فَلَيْس نَسُوا تَجْعَلُوا نُنَبّئُکُم الْمُنَافِقِين الدّين النّهَار ضَرّا تَوَلّوْا الْمُهْتَد بِئْس يَنْبَغِي مُهْتَدُون سَبِيلا الْمُنْکَر کَمَا أَوْهَن السّمْع فَهُو وُجُوهِهِم عَنْک النّار يَحْزَنُون إِلَيْکُم جَاءَکُم بِمُعْجِز فَخُذُوهُم لِلظّالِمِين تَکْفُرُون قَبِيلُه الْبُيُوت بِوَکِيل فَحَسِب الذّکْر فَفَسَق فَتَمَسّکُم هَدَى صَادِقِين يُقِيمُون لَبَيْت لَو عَلَيْکُم کَسَبُوا الْجِن يُغْنُوا فَمَا بِاللّه عُمْيا فَسَاد لَعِبا بَدَلا

تکرار در هر سال نزول

در حال بارگیری...